W kwestii tej zadymy wokół okładki Newsweeka i tego, czy Rymanowski ma prawo zapraszać „drugą stronę”.

Po pierwsze – zawód dziennikarza nie jest nigdzie uregulowany, poza prawem prasowym, które określa prawa i obowiązki dziennikarzy (w pkt 2), ale robi to bardzo ogólnie.
Ten brak regulacji oznacza, że po pierwsze „dziennikarzem” może się nazwać każdy biegający z włączaną kamerką w telefonie, czy np Marcin Rola.

A po drugie, to na mediach właśnie spoczywa ciężar dbania o to, aby widz / czytelnik otrzymał treści możliwie najbardziej rzetelne i wiedzę, której posiadanie jest w jego, czytelnika, interesie.
Nie bez przyczyny rozdział 2 Prawa Prasowego już na samym początku wspomina o „służbie społeczeństwu” – dziennikarz realizuje obowiązki w interesie społeczeństwa i to powinno być zawsze najważniejsze.

To zasada uniwersalna – w USA, gdzie rodziło się współczesne dziennikarstwo, już w 1876 roku Amerykanie opracowali kodeks dziennikarski przyjęty przez Missouri Press Association, który stanowił między innymi, że prasa winna być „W PIERWSZYM RZĘDZIE LOJALNA WOBEC OBYWATELA”

Nie ma obowiązku prezentowania różnych poglądów w danej sprawie zawsze i wszędzie. W materiale o pedofilii, obok policjanta, który mówi, że pedofilia jest zła, nie powinien wystąpić pedofil, który przekonuje, że jest dobra. Na zasadzie „prezentowania każdej strony”.

Domaganie się przestrzeni medialnej dla każdego egzotycznego uczestnika debaty, opowiadającego o tym, że można CoVID leczyć witaminą C, czy dla piosenkarki wypowiadającej się w podobnym tonie, nie jest realizowaniem prawa widza do poznania każdej ze stron sporu.
Jest działaniem wbrew interesowi widza.
Po prostu.

Oczywiście powstaje pytanie, kto ma decydować o tym, czym ten interes jest i to jest faktycznie główna trudność, ale w krajach, gdzie media rozumieją swoją rolę jest to kwestia ich wrażliwości, poczucia odpowiedzialności i rozumienia tego, gdzie jest interes widza. Tylko tyle i aż tyle.